foto1 foto2 foto3 foto4 foto5 foto7 foto8
Wiadomości z podkarpacia     |     Wiadomości ze Świata     |     Pogoda     |     Rozkład PKP     |     Rozkład PKS     |     Rozkład LOT     |     Kursy walut     |     Lotto     |     Giełda     |     

Sołectwo Borowa

 

1. Prezentacja wsi

Wieś Borowa w północnej zachodniej części województwa podkarpackiego, w powiecie dębickim, w gminie Czarna. Wieś położona jest w odległości 14 km od Dębicy, siedziby władz powiatowych i 4 km od Czarnej siedziby władz samorządowych.

Borowa jest bardzo dobrze zurbanizowaną wsią: ze z  budynkiem szkolnym (piętrowym) i salą gimnastyczną, kościołem wraz z plebanią, remizą w złym stanie technicznym, siecią kanalizacji – obejmującą 100% gospodarstw domowych wraz z Oczyszczalnią Ścieków, wybudowaną ze środków Unii Europejskiej /Program SAPARD/ oraz siecią wodociągową. Przez wieś przebiega droga powiatowa Chotowa - Róża, oraz Czarna – Golemki - Borowa. W odległości 12 km zaplanowano zjazd z autostrady A-4.

2. Dziedzictwo historyczne wsi

W pradawnych czasach tereny płaskowyżu tarnowskiego pokrywały lasy stanowiące część obecnej Puszczy Sandomierskiej. Resztkami tej puszczy jest obecnie Żdżarsko - Jastrzębski kompleks lasów.

Na tych terenach jak się przypuszcza żyli ludzie. Świadczą o tym ślady wskazujące na obecność człowieka z okresu paleolitu czyli 12 do 8 tysięcy lat przed Chrystusem. Ważna rolę w rozwoju osadnictwa spełniała szata roślinna, w tym większe kompleksy leśne. Tereny obecnej Borowej porośnięte były lasami.

Warunki osadnictwa, zwłaszcza klimatyczne, umożliwiające osiedlenie się na tych terenach wystąpiły dopiero w okresie plejstocenu, po wycofaniu się lodowca ku północy.

W czasie epoki zlodowacenia, głównie podczas najstarszego zlodowacenia krakowskiego, większość naszego pokryta była gruba warstwą lądolodu skandynawskiego, który wcinał się wąskimi jęzorami wzdłuż dolin rzecznych daleko na południe w głąb Pogórza Karpackiego.

Świadczą o tym głazy narzutowe występujące w okolicach Borowej i Czarnej. Środkowa epoka kamienna mezolit (8200 – 5000 l. p.n.e.) charakteryzuje się znacznym ociepleniem klimatu, szczególnie w okresie atlantyckim, kiedy to miało miejsce optimum klimatyczne.

Nikłe ślady osadnictwa z tego czasu zachowały się w okolicach Borowej, Czarnej i Starego Jawornika. Reprezentowane są one wyłącznie przez mikrolityczne narzędzia krzemienne z obsydianu charakterystyczne dla przemysłów tzw. cyklu wiślańskiego. Pewnym też wydaje się obecność we wczesnym i środkowym okresie neolitu, iż na naszym obszarze ludność pochodzenia południowego cyklu kultur wstęgowych, przybyłej na ziemi Małopolski znad Dunaju i Cisy przez przełęcze karpackie. Prowadziła ona tu osiadły tryb życia, budując stałe osady mieszkalne, podstawa utrzymania było rolnictwo, zbieractwo i hodowla zwierząt.

Kolejne ślady osadnictwa pochodzą z okresu rzymskiego (I – IV w n.e.) kiedy to w dorzeczu górnej Wisły rozwijała się kultura przeworska, pozostająca pod silnymi wpływami kultury prowincjonalno – rzymskiej. Jak piszą historycy J. Buszek i F.Kiryk w opracowaniu „Zarys miasta i regionu” wyd. Kraków 1995.. Bagnista i niedostępna Puszcza sandomierska oddzielała od zarania naszych dziejów terytoria polskie od ruskich na wschodzie i węgierskich na południu. Okolice wsi Głowaczowa stanowiły zapewne część państwa Wiślan, a w okresie historycznym weszły w skład Małopolski, która za czasów Bolesława Krzywoustego dzieliła się na dwa podstawowe ziemie, krakowską i sandomierską.

Najstarsze, historyczne osady powstawały na żyznych glebach w dolinach Wisłoki i jej dopływów. Osady te należały zazwyczaj do rycerstwa (raczej drobnego) pieczętującego się herbem Gryf. Zachodnie, prawie bezludne rejony obecnej gminy Czarna od 1 ćwierci XIV wieku należały do rozległych dóbr Lelewitów tarnowskich, którzy z biegiem lat przyjęli nazwisko Tarnowski. Znaczną wsią był parafialny Zasów i inne śródleśne, ale rozproszone wokół niego osady, otrzymał w roku 1291 od księcia Władysława (późniejszego Łokietka), komes (kasztelan) sandomierski – Klemens, syn Wawrzyńca. W ciągu następnych kilkudziesięciu lat w źródłach pojawiają się nazwy tych śródleśnych osad: Borowa, Róża, Jaźwiny, Jastrząbka.

Obszary puszczańskie w pierwszej połowie XIII wieku, także Borowa były widownią najpierw czasowego (sezonowego) osadnictwa reprezentowanego przez: myśliwych drwali, węglarzy i smolarzy, potażników i dziegciarzy oraz bartników, a dopiero później osadnictwa stałego.

Jeszcze w XIV i XV wieku kmiecie z okolicznych wiosek, w tym z Borowej, korzystali, z wywodzącego się od czasów plemiennych, prawa do wspólnego korzystania z zasobów puszczy.

Borowa (1470-80), nazwa pochodzi od nazwy rzeczki o tej samej nazwie, a ta niedwuznacznie wskazuje na pochodzenie od słowa „ bór ”.

Początków wsi należy szukać na przełomie XIII i XIV wieku, ale oficjalnie wieś powstała w 1404 roku, gdyż zachował się przywilej lokacyjny (w archiwach Sanguszków) na prawie niemieckim wsi Borowa.

In fundo suo villa Borowa municipandum de novi iure magdebursciensi locare et erigere que mensae extipare inicipiento a fluvio Potok dieto usuqve ad alteruj fluvium Borowa dictum a quo villa ipsa sortida est nomen

To słowa wypowiedziane w roku 1404 przez Mikołaja i Klemensa synowie Nawoja z Zasowa na mocy których utworzono wieś Borową, która została oddana Fabianowi w „dziedziczne sołtysowanie”. Borowa powstała na 30 łanach od rzeczki zwanej Potok, Az po strumień Borowa, od którego wieś wzięła nazwę.

Jan Długosz w Liber Beneficiorum (1470 – 1480) podaje, że wieś należy do Stanisława Tęczyńskiego Herbu Topór. Parafią jest Zasów. Wieś nie była w pełni urządzona, ale były łany kmiece i jakieś role zagrodników.

W roku 1578 rejestr poborowych woj. Sandomierskiego podaje, że wieś należy już do klucza dóbr wiewióreckich, którego właścicielem był książę Konstanty Ostrogski. Wówczas we wsi było 7 łanów kmiecych, 4 zagrodników z rolami, 3 komorników z bydłem oraz jeden rzemieślnik. We wsi był folwark i karczma.

A oto najważniejsze daty związane z historią Borowej opracowane przez Ks. Kazimierza Czubę „Gazeta Czarnieńska” Nr 1,2 z 2005r):

  • 1404 – Mikołaj i Klemens – rycerze z Zasowa zezwalają Fabianowi na założenie w ich dobrach wsi Borowa na prawie magdeburskim;
  • 1419 – wieś Borową kupuje od Klemensa rycerz Zawisza czarny z Grabowa – (sławny rycerz polski, starosta spiski, uczestnik bitwy pod Grunwaldem (1410) zmarły w 1428r.);
  • 1435 – wdowa po Zawiszy czarnym Barbara sprzedaje Borową Marcinowi Skarbiszowi;
  • 1452 – Król Polski Kazimierz Jagiellończyk oddaje Borową Janowi – Synowi Zawiszy Czarnego;
  • 1457 – dobra obejmuje wdowa po Zawiszy, która Barbara, która wychodzi za mąż za Stanisława Tęczyńskiego;
  • 1492 – Zmarł Kazimierz IV Jagiellończyk, który rządził Polską i Litwą przez 45 lat – pozostawiając Polskę w rozkwicie gospodarczym i kulturalnym, są to również dobre lata dla Borowej;
  • 1506 – Królem Polski zostaje Zygmunt Stary, z jego rządami wiąże się pojęcie „złotego wieku”;
  • 1531 – Zwycięstwo hetmana Jana Tarnowskiego pod Obertynem nad Tatarami i osadzenie na jego dobrach jeńców tatarskich, miedzy innymi w Borowej i Jaźwinach.Za czasów króla Zygmunta Starego właścicielem Borowej jest Jan Tarnowski, który wieś otrzymał od żony Barbary z Rożnowa;
  • 1539 – Barbara Tarnowska zostaje wdową i dobra zapisuje synowi Janowi Amorowi. Córka Jana Krzysztofa Tarnowskiego zawarła małżeństwo z księciem Januszem Ostrogskim i Borowa staje się własnością Ostrogskich;
  • 1609 – wieś znalazła się w rozległej ordynacji Ostrogskich i do roku 1776 dzieliła jej losy. (Janusz Ostrogski zm. W 1620 r.) stworzył ogromną niepodzielną ordynację obejmującą 80 miast i miasteczek 2760 wsi 900 000 złotych w gotówce, w stołach, srebrach, klejnotach o wartości 600 000 czerwonych złotych, a w skarbcu 700 000 złotych. W roku 1620 ordynacja Ostrogskich przeszła na boczną linię Ostrogskich – Pasławskich, a po roku 1675 w ręce magnackiego rodu Sanguszków;
  • 1624 – po śmierci bezdzietnego Ostrogskiego Borowa przechodzi na własność Pasławskich;
  • 1650 – 1718 przez 86 lat Borowa jest własnością rodu Lubomirskich. ( W latach 1675 ordynacja w ramach nieustannych sporów z Sanguszkami, a nawet wojen miedzy nimi a innymi rodzinami magnackimi, m in.: Potockich, Lubomirskich, Jabłonowskich, Małachowskich, Czackich, Sapiehów, Szydłowskich i Czartoryskich. Ostatecznie w roku 1766 Sejm rozwiązał Ordynację Ostrogskich. Zadłużona ordynacja została podzielona na części, zwłaszcza wśród zwaśnionych rodzin magnackich, a reszta sprzedana. W roku 1775 wdowa po księciu Januszu Sanguszce, poślubiła Rogalińskiego i wniosła do posagu dobra wiewióreckie. Borowa drogą koligacji małżeńskich przejął Władysław Byszewski herbu Jastrzębiec, później rody Nowina – Konopka, a następnie Kozłowskich.
  • 1844 – wrzesień. Sytuacja chłopów pańszczyźnianych jest tragiczna tak jak w wielu wsiach. Konstanty Słowiński pisze o sytuacji chłopów w Głobikowej „.. zastałem tam ucisk i nędzę poddanych w wysokim stopniu. Obchodząc wieś znalazłem porozwalane chałupy….. Jan Słomka autor słynnych „Pamiętników” pisał „nie trzeba większej kary na ludzi jakim była pańszczyzna, że człowiek był gorzej wtedy traktowany, niż teraz to bydlę…” U współczesnego historyka M. Żychowskiego możemy przeczytać o wydarzeniach, które miały miejsce w Borowej. Pod ciosami rozjuszonych chłopów padł dziedzic Trompeter, był katem dla chłopów, bił batem, ręczył chłopów. Wizytował pole w którym pracowali chłopi, zaczął bić jednego kosiarza. Oburzeni chłopi mieli go ściągnąć z konia i porąbać kosami. W miejscowej tradycji zachowały się nazwiska chłopów, którzy wymierzyli mu sprawiedliwość: Bibułka i Wilk. Do dziś ponoć w tym miejscu rośnie kępa czerwonej trawy.
  • 1846 – „Rabacja Galicyjska”…. Dziedzicem był prawdopodobnie hrabia Eustachy Romer, dziedzic Ocieki. Jak pisze M. Morawczyński w książce „Rzeź 1846” Tarnów 1992, dziedzicem był Marynowski Gumnisk lub jego szwagier, Romer był dzierżawcą. Jak tradycja przekazuje, E Romera chłopi podczas rabacji ukryli pod korytem, a jego dzieci przechowała rodzina Kutów. Mandatariusz Kuta lub jeden z Kutów i mandatariusz zginęli podczas rabacji; zginął także Władysław Fox i jego syn oraz chłop o nieznanym nazwisku”. Ks. Kazimierz Czuba wymienia nazwiska: Wojciecha Krzaka – służącego i Trompetera (najprawdopodobniej chodzi o dzierżawcę zabitego w roku 1844). „Maria Chytaj w książce „Borowa i jej mieszkańcy”, 2006r. Mała Poligrafia Redemptorystów w Tuchowie wymienia nazwisko chłopa Tomasza Piroga z Borowej, odznaczonego przez władze austriackie srebrnym krzyżem (str.19)” M. Morawczyński w książce „Rzeź 1846r” tak przedstawia drzewo genealogiczne Romerów, dziedzica Borowej. …Do Polski Romerowie przybyli w XVI wieku. Marcin, mieszczanin krakowski, w r. 1543 otrzymuje nobilitację. Jan podstoli pilźnieński, w r. 1740 żonaty z Joanną Ankiewiczówną, chorążanką pilźnieńską, w latach trzydziestych XVII wieku (1643r). Wojciech Romer, wojski sandomierski, jest dziedzicem Łąk Górnych, ma także nieruchomości w Machowej. Eustachy Romer syn Cypriana i Stojowskiej, miał za zonę Ludwikę z Reyów, siostrę Dominika z Przyborowia, zaś z córką Eustachego Emmą żonaty Emil Romer właściciel Zwiernika, a syn Eustachego, Władysław był właścicielem Pustkowa. W latach trzydziestych XIX w. właścicielem Borowej był Kajetan Gradziński, żonaty z Barbarą z Foxów. Eustachy Romer jest spokrewniony z Foxsami iGradzińskimi”

Park wraz z posiadłością Romerów, kupiony wraz z dworem przez posła P.Krężla (1922r.)

- sol_borowa_las1.jpg
Fot. autor oprac. – 2007r.

  • 1848 – lata rozwoju Borowej, hr. Romer buduje cegielnię przy drodze do Róży, zakłada sad oraz przystępuje do melioracji gruntów ( podmokłych Mikonek);
  • 1880 – „Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego” podaje dane o Borowej: liczy 205 domów i 1041 mieszkańców;
  • 1897 – Borowa buduje szkołę, rozbudowana w roku 1907 (obecny Dom Nauczyciela).Pierwszą nauczycielką jest Anna Salamon znad Rożnowa, później synowa wójta Józefa i żona Michała Chytaja;

- sol_borowa_dom_2.jpg
Fot:autor oprac. 2007

  • 1914 – 1918 – I wojna światowa, ginie w niej 15 mieszkańców Borowej;
  • 1920 – wojna polsko rosyjska – ginie w niej Sławomir Gawle i Jan Czajka;
  • 1922 – parcelacja i wykup gruntów od zadłużonego hr. Eustachego Romera. Wykupiono 300 morgów gruntu oraz 900 mórg lasu;
  • 1933 – strajki chłopskie, w Głowaczowej w czasie wiecu ranny zostaje od kul policji Gawle Stanisław. Jakub Kuroś z Borowej za udział w manifestacji antyrządowej otrzymał 6 miesięcy więzienia;
  • 1939 – 1945 – Związek Walki Zbrojnej, później AK (30 osób należy do AK) działają Bataliony Chłopskie ( Stanisław Stec – komendant). W Katyniu ginie Stanisław Bieniasz oficer WP z rodziny Steców. Działania frontowe: ginie 10 osób, od min i niewypałów: 19 osób;
  • 1945 – Polonia z Ameryki, pomaga w odbudowie Borowej;
  • 1957 – elektryfikacja wsi
  • 1985 - gazyfikacja wsi, przewodniczący Komitetu Gazyfikacji był Tadeusz Duślak;
  • 1991 – 1992 – telefonizacja wsi;
  • 1990 – 1992 – wodociągowanie wsi;
  • 2003 – 2004 – kanalizacja, oczyszczalnia ścieków

3. Położenie i powierzchnia

Miejscowość Borowa położona jest w środkowej części gminy.
Graniczy z miejscowościami: Czarna, Jaźwiny, Golemki, Głowaczowa, Róża.

4. Mieszkańcy wsi Borowa wg struktury wiekowej

Kategoria wiekowa ludności

Wiek

2007 rok

% populacji

dzieci

0-6

51

6,30

dzieci w wieku szkolnym

7-15

105

12,98

młodzież

16-19

51

6,20

kobiety

20-60

220

27,09

mężczyźni

20-65

253

31,17

Kobiety w wieku emerytalnym

60 i więcej

92

11,26

Mężczyźni w wieku emerytalnym

65 i więcej

41

5,0

Razem

 

809

 

 

Dane: Urząd Gminy Ewidencja Ludności 16 kwiecień 2007r.

Analizując mieszkańców Borowej z punktu widzenia struktury wiekowej, stwierdzić należy, iż większość mieszkańców jest w wieku produkcyjnym. Niepokoi mała liczba urodzin dzieci. Liczba ludności w wieku produkcyjnym rokuje prężny rozwój sołectwa. Jest to typowa wieś rolnicza bez przemysłu.

5. Organizacje społeczne - stowarzyszenia

  1. Ochotnicza Straż Pożarna w Borowej
    Rok założenia - 1905
    Do OSP należy: 30 członków, członków honorowych 1, członków wspierających brak.
    Prezesem OSP jest Stanisław Wilk, naczelnikiem jest Majka Tadeusz.
    W roku 1905 kilku mieszkańców Borowej poczyniło starania, aby we wsi zorganizowano Straż Pożarną. Usilnie o to zabiegali: wójt Michał Chytaj, Jan Skarbek i Adam Cygan. Pierwsze wyposażenie ówczesnej straży było skromne i składało się z siekierki, ręcznej sikawki, jednego węża tłocznego i syreny, którą w tych czasach zastępowała trąbka.
    Obecnie Ochotnicza Straż Pożarna jest dobrze wyposażona. Posiada na stanie wóz strażacki produkcji niemieckiej, dobrze wyposażony w urządzenia do gaszenia pożarów i ratownictwa. Jednostka OSP w Borowej na zawodach strażackich osiąga bardzo dobre lokaty, również sekcja żeńska.

Remiza OSP w Borowej

- sol_borowa_remiza.jpg
Fot. autor oprac. – 2007r.

  1. 2. Ludowy Klub Sportowy „ORŁY” Borowa
    Prezes Klubu Mariusz Wilk
    Klub zorganizowano w latach 40 – tych XX wieku. W klubie tym prowadzono szeroką działalność sportową, działały sekcje: lekkoatletyki, podnoszenia ciężarów, tenisa stołowego i bilard. Zawodnicy z Borowej brali udział wówczas w spartakiadach organizowanych przez LKS-y, ZMW, czy ZSMP. Piłka nie była dominującą dyscypliną sportową. W latach siedemdziesiątych założono sekcję piłki nożnej grającą w lidze powiatowej. Lata osiemdziesiąte to zanik działalności sportowej w klubie. W roku 1988 reaktywowano działalność sekcji piłkarskiej i zgłoszono drużynę do rozgrywek klasy „B” podokręgu dębickiego. Klub dysponuje boiskiem sportowym oraz szatnią (wymagającą przebudowy. Mecze przyciągają wielu widzów. Ostatnie sukcesy to III miejsce w rozgrywkach klasy „B” w sezonie 2004 / 2004 oraz zwycięstwo w pierwszej edycji Ligi futsalu w Czarnej w 2007r. Obecnie drużyna piłkarska zajmuje I miejsce w tabeli w klasie „B”.

Drużyna LKS „ORŁY” Borowa w sezonie 2007r.

- sol_borowa_lks.jpg
Fot. Internet – 2007r.

6. Instytucje

6.1. Zespół Szkół w Borowej

Budowę szkoły rozpoczęto w roku po zakończeniu elektryfikacji wsi. Komitetowi Społecznemu budowy szkoły przewodniczył Stanisław Stec. 21 lipca 1969r. otwarto piętrową 8 – klasową szkołę. W 1998r. oddano do użytku salę gimnastyczną. Zajęcia dydaktyczne odbywają się w jednym budynku w którym funkcjonuje szkoła podstawowa i gimnazjum. Celem szkoły jest działalność edukacyjna, wychowawcza, która nakierowana jest na rozwój uczniów. Uczniowie szkoły osiągają bardzo dobre wyniki w olimpiadach na szczeblu gminnym, wojewódzkim i krajowym. W Zespole Szkół zatrudnionych jest 12 nauczycieli. Również dzieci pięcioletnie przygotowują się do nauki wraz z 6 – latkami w klasie „0”. Dyrektorem ZS jest p. Wioletta Bałut.

Kompleks budynków Zespołu Szkół w Borowej

- sol_borowa_szkola.jpg
Fot. autor oprac. 2007r.

Liczba oddziałów i uczniów w Zespole Szkół w Borowej

Szkoła

Liczba oddziałów

Liczba uczniów

Szkoła Podstawowa

6 + 1 „0”

61

Gimnazjum

3

36

RAZEM

9 + 1 „0”

97

Dane: Zespół Szkół w Borowej – 2007r.

6. 2. Parafia Rzymsko – Katolicka w Borowej

Do budowy kościoła przystąpiono w roku 1937, kamień węgielny został wmurowany 2 lipca 1939 r. przez infułata Stanisława Bulandę. Wojna przerywa budowę kościoła. W roku 1948 ks. ogromnym wysiłkiem mieszkańców Borowej – Ks. Infułat St. Bulanda poświecił wybudowany kościół. Polonia Amerykańska pomagała począwszy od roku 1937 r. w jego budowie. Pierwszy proboszcz to: ks. Michnarski, mieszka u  S. Steca. Kolejny proboszcz to ks. Marian Matyjewicz. Po nim parafię obejmuje ks. Stefan Matys, który wyposaża kościół w dwa ołtarze zakupione u Filipinów w Tarnowie (zapewne przedstawiają one wartość zabytkową).

Następnym proboszczem jest ks. Franciszek Krzemień, a po nim ks. Emil Ćwik.

Ks. Kazimierz Czuba kolejny duszpasterz odchodzi na emeryturę w roku 2006. W roku 2007 dokonano remontu plebanii (wykonano elewację plebani oraz wykonano ogrodzenia placu parafialnego, ogrodzenia na podmurówce z elementami metalowymi). Obecny proboszcz to ks. Jan Wierzba.

Kościół Parafialny w Borowej (1948r)

- sol_borowa_kosciol.jpg
Fot. autor oprac. – 2007r.

Ołtarz (od Filipinów) w Kościele Parafialnym w Borowej

- sol_borowa_oltarz.jpg
Fot. autor oprac. 2007r

7. Zabytki

Kapliczka - zlokalizowana jest na posesji E. Krzysztofczyka. Wzniesiona została w drugiej połowie XIX wieku z fundacji Romerów, właścicieli (lub dzierżawców majątku). Odnowiona została w 1977r. Z cegły, otynkowana, kryta blachą. Zbudowana na rzucie kwadratu z absydą, ujęta w narożach lizenami, z dwubocznie zamkniętymi oknami i prostokątnym wejściem oraz małą wnęką w szczycie. Wewnątrz ołtarzyk murowany, obraz Matki Boskiej Odporyszowskiej, uszkodzona rzeźba ludowa Chrystusa Ukrzyżowanego i porcelanowa figurka NP. Maryi Niepokalanie Poczętej.

- sol_borowa_kaplicka.jpg
Fot. autor oprac. – 2007r.

Krzyż drewniany - Zlokalizowany w pobliżu szkoły. Wzniesiony około 1912r. przez Wojciecha Kurosia, następnie kilkakrotnie obniżany. Drewniany, z metalowym wizerunkiem Chrystusa

- sol_borowa_drewniany_krzyz.jpg
Fot. autor oprac. 2007

Kapliczki szafkowe -Nie są zabytkami tak jak wiele krzyży rozsianych po całej Borowej. Wpisane są one w krajobraz wsi i świadczą nie tylko o folklorze, ale i o odbiciu twórczego ducha i upodobań artystycznych wykonawców i dużej wierze mieszkańców. Wiek kapliczek szafkowych to lata (najstarsza 1945) do czasów obecnych. Zinwentaryzowanych przez ks. Jana Rzepę autora opracowania ”Kapliczki figury i krzyże przydrożne na terenie diecezji tarnowskiej’ Schematyzm diecezji tarnowskiej 1986r. jest 6 kapliczek szafkowych. Autorem niektórych krzyży, stawianych na różne okoliczności był rzeźbiarz ludowy Jan Wiatr z Czarnej. (krzyż w lesie na „Pogorzeli” wzniesiony w 1950r. z fundacji gromadzkiej z drewnianym wizerunkiem Chrystusa).

Kapliczka szafkowa na słupie

Borowa Wielki Koniec, (1969 r.) wzniesiona w miejsce starszej

- sol_borowa_wielki_koniec_borowa.jpg
Fot, autor oprac. 2007r.

8. Przedsiębiorczość

Działalność gospodarcza prowadzi jest przez 12 mieszkańców Borowej. Dominuje w działalności gospodarczej działalność handlowa. Na uwagę zasługuje zakład produkcji cukierniczej produkujący pieczywo cukiernicze. W Borowej działalność gospodarcza prowadzona jest także w zakresie usług ślusarskich oraz działają dwa podmioty gospodarcze prowadzące działalność w sektorze budowlanym. Brak jest zakładów sektora rolno - spożywczego przetwarzającego płody rolne, masarni, ubojni żywca jak również usług z zakresu krawiectwa damskiego, czy męskiego oraz fryzjerstwa.

Wykaz osób prowadzących działalność gospodarczą na terenie miejscowości Borowa – przedstawia zestawienie:

Lp

Imię i nazwisko

Miejsce wykonywania działalności gospodarczej

Przedmiot wykonywanej działalności

 

1.

Kuszowski Bogusław
Firma Handlowo – Usługowa
„DYWANOL”

Borowa 78

Sprzedaż dywanów

2.

Kleszcz Bogusław
P.P.H.U. MARS

Borowa 171

Handel meblami, sprzętem oświetleniowym, dywanów

3.

Rokita Artur
„ARK POL”

Borowa 78A

Produkcja wyrobów cukierniczych

4.

Kizior Grzegorz
Zakład produkcji pieczywa trwałego

Borowa 78A

Produkcja wyrobów cukierniczych

5.

Niziołek Marian

Borowa 122

Handel artykułami spożywczymi i przemysłowymi

6.

Barnaś Marek

Borowa

Usługi ślusarskie i spawanie

7.

Mrzygłód Barbara

Borowa 64A

Sklep spożywczo – przemysłowy, handel

8.

Kubicka Aleksandra

Borowa 172

Pośrednictwo finansowo - ubezpieczeniowe

9.

Krężel Krystyna

Borowa 49

Sklep Spożywczo – Przemysłowy

10.

Kizior Piotr
F.B.H.U
„Breńska”

Borowa 85

Handel hurtowy i detaliczny artykułami przemysłowymi i spożywczymi

11.

Gęsiel Marek
„Cezar”

Borowa 175

Roboty budowlane,
wykończeniowe

12.

Krężel Michał

Borowa 49

Budownictwo- firma budowlana

Źródło: Urząd Gminy – Rejestr działalności gospodarczej -2007r.

9. Rolnictwo

Gospodarstwa rolne

Indywidualne gospodarstwa rolne

Ogółem liczba gospodarstw

Powierzchnia gruntów
w ha fizycznych

Powyżej 1 - 2

58

86.5500

od 2 - 5

87

288.4200

od 5 - 7

22

133.2600

od 7 - 10

20

165.8700

od 10 - 15

3

32.6200

15 i więcej

1

17.4800

Razem 01-06

191

724.2000

0 – 1 ha

151

68.1500

Dane: Urząd Gminy, 2007r. –Referat Rolnictwa i Gospodarki Przestrzennej

Rolnictwo we wsi Borowa charakteryzuje się dużym rozdrobnieniem. 145 gospodarstw rolnych mieści się w granicy przedziałowej od 1 do 5 hektarów. Dominuje w tych gospodarstwach rolnych produkcja roślinna, a część produkcji przeznaczana jest na zaopatrzenie gospodarstw domowych. W przedziale ponad 15 ha jest 1 gospodarstwo rolne, a w przedziale od 10 do 15 ha jest 3 gospodarstw rolne. Większość rolników i ich rodzin pracuje w usługach i przedsiębiorstwach w Dębicy oraz administracji samorządowe Ekonomika gospodarstw i niska opłacalność produkcji rolnej nie zapewnia w grupie od 1 – do 7 ha wystarczających środków finansowych na utrzymanie rodziny. Brak alternatywnych źródeł dochodów w gospodarstwie rolnych ( np. prowadzenie gospodarstw agroturystycznych, małych zakładów przetwórstwa spożywczego ) Większość właścicieli gospodarstw rolnych szuka zatrudnienia w przemyśle, administracji oraz usługach, zwłaszcza sektora budowlanego. Średnio rozwinięta jest produkcja zwierzęca, dominuje produkcja żywca wieprzowego ( Wojciech Grzech) i hodowla krów mlecznych ( Jan Krzak)

10. Ochrona środowiska

Oczyszczalnia ścieków w Borowej

- sol_borowa_oczyszcalnia.jpg
Fot. autor oprac. 2007r.

Miejscowość ma wybudowaną w roku 2004 kanalizację grawitacyjno – ciśnieniową wraz z oczyszczalnią ścieków mechaniczno – biologiczną. Inwestycja ta realizowana była w ramach programu Unii Europejskiej „SAPARD”. Także w Borowej mieszkańcy korzystają z zbiorowego zaopatrzenia w wodę z własnego ujęcia wody w Borowej.

 

 

 

UG Czarna
Urząd Gminy Czarna,
ul. Dworcowa 6, 39-215 Czarna, pow. Dębicki, woj. podkarpackie
tel.: 14 676 10 30, fax: 14 676 14 42, email: sekretariat@czarna.com.pl
NIP: 872-13-57-162, Regon: 000535942
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8
projekt i hosting: INTERmedi@
zarządzane przez: CMS - SPI